Uit het zicht, bovenop de garderobekast van mijn slaapkamer ligt een eiland. Al jaren. Dat het een eiland is moet je weten, want het ziet er meer uit als een ingedroogde koeienvlaai. Een amorf, bruin plakkaat met een dikke laag grijs stof. In werkelijkheid is het door kippengaas ondersteund papier mache op een basis van golfkarton. Mocht je ooit de rest van je leven op een onbewoond eiland willen slijten, dan moet je hopen dat dit niet de maquette is. Ik sta op het keukentrapje en staar naar dat afzichtelijke knutselwerkje, hoestend van het stof dat zich in die lage ruimte tussen mijn kast en het plafond heeft verzameld.
Ik pak het eiland op en dat doet een nieuwe stofwolk opwaaien. Ditmaal moet ik niesen, waarna ik achteruit het keukentrapje af stap. Ik loop naar de keuken om het eiland in de vuilnisbak te gooien, maar het past er niet in. Eerst moet ik het platdrukken en dubbelvouwen, maar nog voordat de palm van mijn hand de bultige top raakt, krijg ik een weeïg gevoel in mijn buik.
Ik kan het niet.

Ooit, toen mijn zoon nog elk tweede weekend bij mij doorbracht, maakte ik voor hem zeilscheepjes, net zoals ik dat als kind ook deed. Ik sneed een kurk in de lengte in tweeën, prikte in het snijvlak drie masten en een boegspriet van luciferhout en maakte het af met postzegelgrote papieren zeiltjes. Hij vond het prachtig en dus bouwden we hele vloten. Onze schepen bevoeren een wereld die mijn halve flat besloeg en leverden zeeslagen waarbij vergeleken Trafalgar een ordinaire schoolpleinruzie was. Het kleed in de woonkamer was Engeland en Frankrijk lag in de keuken, waar ik tussen de gevechtshandelingen door pannenkoeken voor mijn zoon bakte. Oorlog voeren maakt hongerig.
Onze wereld stond op die momenten even stil, maar die op mijn laminaatvloer niet, dus naast de bestaande vloten doken er ook kaperschepen op. Piraten hebben een eiland nodig van waaraf ze hun slachtoffers kunnen aanvallen en waar ze de buit kunnen verstoppen. Mijn zoon en ik gingen naar de bouwmarkt en kochten een stuk gaas, behangplak, plakkaatverf en een pak klei. Mijn kleine jochie stuiterde van de voorpret.

Samen zijn we op een druilerige zaterdagmiddag aan ons pirateneiland begonnen. Tegen de tijd dat ik hem onderstopte was de basis gelegd. Een kale, bruin geverfde bergtop met aan de achterkant een verborgen grot die net groot genoeg was om een kurken scheepje in te verstoppen. In de weekenden die volgden zouden we het eiland verder afbouwen met een burcht, vuurtoren, huizen en vestingmuren van klei. Een dreigend bolwerk tussen Frankrijk en Engeland in; mocht Nelson ooit nog van plan zijn tegen De Villeneuve uit te varen, zou hij eerst met onze kapers te maken krijgen. En andersom.
Hoe hadden we kunnen weten dat er nooit meer strijd zou worden gevoerd? De volgende keer dat mijn zoon in Almere was, had ik een belangrijke spoedklus mee naar huis genomen, waardoor we niet aan ons eiland toekwamen, ondanks aandringen van mijn zoon. De keer daarop, inmiddels stond de verf van ons eiland al vier weken op de dressoirkast te drogen, zat mijn agenda ook vol. ‘Gaan we nog verder met het eiland, papa?’, vroeg hij vrijdagmiddag in de auto al aan me. Ik zei mijn best te zullen doen, maar niks te kunnen beloven. Wijze woorden, wist ik twee dagen later, in de auto terug naar zijn moeder.
‘Gaan we nog verder met het eiland?’ werd in die maanden een vraag die elke twee weken terugkwam. Tijdens een verloren uurtje hebben we nog een paar huisjes gekleid, maar ik kreeg het steeds drukker en loste dat meestal op door mijn zoon met een bak chips achter een tekenfilm te zetten. Het stelde hem tevreden, maar maakte hem nimmer gelukkig, denk ik nu. Uiteindelijk bleef de vraag uit, verhuisde ons pirateneiland naar een plek uit het confronterende zicht en verdween de doos met zelfgebouwde oorlogsbodems in de la achter de bloederige computergames, die mijn zoon inmiddels in hun macht hadden gekregen. Op een keer hoorde ik hem vanachter zijn laptop mompelen dat hij die hoer wel even zou krijgen. Ik schrok op vanachter mijn laptop en vroeg hem of hij wel wist wat een hoer helemaal was. ‘Niet echt’, gaf hij toe, ‘maar als je er een verkracht krijg je tienduizend credits.’ Ik heb maar niet gevraagd of hij weet wat verkrachten is; waarschijnlijk deed je dat in zijn wereld met Ctrl-rechter muisknop.

Inmiddels zijn we bijna tien jaar verder en komt mijn zoon zelden nog bij mij. Hij is bijna volwassen en daardoor heeft hij het net als zijn vader veel te druk voor dat soort ouderwetse kneuterigheid. Zo blijft hem het beeld bespaard van zijn vader die met tranen in de ogen naast de vuilnisbak zijn eiland waar we nooit verder mee zijn gegaan net niet dubbelvouwt en net niet weggooit.
Ik blaas het stof eraf en zet ons pirateneiland voorzichtig op de dressoirkast, waar het ooit stond te drogen, terwijl mijn zoon zijn ogen er amper vanaf kon houden. Waar het nu als een zwijgende, verwijtende vinger naar mij prikt. We zullen er nooit meer mee verder gaan en juist daarom is het het symbool van mijn belabberde vaderschap.