Voetbal is dreinende jeuk op een plek waar je net niet bij kunt. Voetbal is stront onder je nieuwe schoenen. Voetbal is de manifestatie van alles wat er mis is met de maatschappij. Ik heb een formidabele, intrinsieke rothekel aan voetbal en dat zit zo.

Mijn afkeer van voetbal is diepgeworteld en dat mag je letterlijk nemen. Ik ben de oudste zoon van een vader die helemaal gek was van voetbal en die het volstrekt vanzelfsprekend vond dat zijn stamhouder zich naar zijn grote voorbeeld ging vormen. Dat hield in dat ik als klein jochie elk weekend achterop zijn fiets werd gehesen en zo werd meegetroond naar het NAC-stadion, waar ik tweemaal drie kwartier moest kijken naar het sportieve equivalent van de Jostiband, overstemd door het oergebrul van duizenden neanderthalers. De schaamte dat mijn bloedeigen vader daar een van was, overheerste alle andere emoties.

Anderhalf uur per week, zeg je dan misschien, waar zeur je over? Nou, daar bleef het niet bij. Elke zondagavond confisqueerde mijn vader de televisie voor Studio Sport. Dat begon steevast (en volgens mij tegenwoordig, een halve eeuw later, nog steeds) met die zenuwachtige trompetten van Tonny Eyk (ta-da-da daaaaa daaaaa daaaaa, ta-da-da dadada). Daarmee ging het volume op tien en moest iedereen de rest van zijn avond zijn mond houden. Dat Studio Sport was meteen het slotakkoord van het weekend en de aftrap van vijf geestdodende dagen in de schoolbanken. Al vele jaren heb ik een fantastische baan, waardoor mijn werkdagen minstens zo leuk zijn als mijn weekends, maar nog steeds, als de tv per ongeluk op de verkeerde zender is blijven hangen, moet ik de aandrang onderdrukken een zwaar voorwerp door het scherm te gooien.

Achterlijk

Voetbal is een domme sport, gespeeld door en voor domme mensen. Mijn vader beweerde dat tachtig procent van de bevolking achterlijk is. Dat vond ik altijd wat overdreven, maar nu ik er over nadenk en aanschouw hoe populair voetbal is, moet ik toegeven dat mijn vader er minder ver naast zat dan ik vroeger geloofde. Ironisch dat hij zich zelf elke zaterdagochtend en zondagavond bij die tachtig procent schaarde.

Voetbal is een snelkookpan vol vandalisme, zinloos geweld, antisemitisme, homofobie en racisme. Alles wat er mis is met onze maatschappij komt uitvergroot samen in het voetbalstadion.

Schijtlollige BN-ers

Maar wat misschien het allerergste is aan voetbal, is dat je er met geen mogelijkheid omheen kunt. Heb je niks met curling of een hekel aan GTST? Simpel, dan kijk je er niet naar en het is weg. Voetbal daarentegen wordt je door de strot en alle andere mogelijke lichaamsgaten geduwd, zoals nu weer in de aanloop naar het WK 2026. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is een voetbalsausje overheen gegoten. De voorpagina’s van kranten worden overspoeld met voetbaltrivia, alsof er verder niets meer gebeurt in de wereld. TV-commercials zitten vol met schijtlollige BN-ers in oranje clownspakken en de winkels liggen vol met knaloranje wegwerprommel uit China, waardoor de plasticsoep tegen het einde van de zomer de kleur van winterpenen heeft aangenomen. Godbetert, zelfs de Amerikaanse president kleurt oranje.

De moderne mens is weinig meer dan een neanderthaler met een smartphone en een burgerservicenummer. Dat zie je op oorlogsbeelden uit Iran, Soedan en Oekraïne. Dichter bij huis zie je dat in het voetbalstadion.