Frank Jacobs (1966) is journalist en schrijft voor onder meer AutoWeek, GTO, AD en Lifestyle Almere. Daarnaast presenteert hij autoprogramma’s op AutoWeek TV en Discovery Channel. Hij studeerde automobiel management en Frans en woonde en werkte jarenlang afwisselend in Frankrijk, Engeland, Duitsland en Spanje. In het verleden was hij muziekproducer, animateur op Franse campings, importeur en product manager van tuingereedschappen, vrachtwagenverkoper, bedrijfsadviseur en onderzoeksjournalist. Begin deze eeuw haalde hij het bloed onder de nagels van justitie vandaan met de provocerende website Tuftufclub.com. Afgelopen jaar schreef hij zijn eerste roman Afval, over het soms komische, maar meestal tragische leven met iemand met de persoonlijkheidsstoornis borderline. Inmiddels werkt hij aan De Andere Kant van het Graf, een historische thriller die naar verwachting medio 2016 klaar is.

Ilse was een tijdje geleden haar baan kwijtgeraakt. Sindsdien zwierf ze een groot deel van haar tijd door de flat, met onder haar ene arm haar ziel en onder de andere een fles wijn, op zoek naar gezelschap en tijdverdrijf. (fragment uit Afval)

http://www.frankjacobs.nl/167/

De Andere Kant van het Graf (synopsis)

Na de dood in 1921 van een onbeduidende non in een Limburgs klooster lijkt de oude adellijke familie Van Keverberg Van Kessel definitief uitgestorven. Lijkt, want bijna een eeuw later blijkt dat de laatste baron in de mistroostige avond van zijn leven dingen in gang heeft gezet die hun dodelijke tentakels tot het heden uitstrekken. Plotseling wordt om zijn nalatenschap op leven en dood gestreden, maar waarom? Uiteindelijk kan alleen nog het graf van de baron verdere escalatie voorkomen, maar niemand weet waar dat zich bevindt.

Ineens kwam de bijna onweerstaanbare drang in me op om de hele stapel omver te schoppen. Die vervloekte drank, die in staat was om het leven van een gezonde, mooie vrouw en haar baby volledig naar de knoppen te werken. In gedachten zag ik de stapel dozen wankelen, omvallen en met luid gerinkel op de betonnen vloer van de supermarkt aan scherven vallen. Ik zag de plas zure alcohol groeien en zich vermengen met het straatvuil dat klanten onder hun schoenen binnen hadden gebracht. Ik zag de manager er op af rennen en ik kon doen of ik er niets mee te maken had. Of ik kon zeggen dat ik per ongeluk tegen de stapel had gereden, maar dat wilde ik niet. Ik wilde hem in zijn gezicht schreeuwen dat hij niks beter was dan een vulgaire drugsdealer. Zo hard dat mijn speeksel in zijn gezicht spatte. Ik wilde hem bij de revers van zijn armoedige C&A-colbertje pakken, door elkaar schudden en achterover in de scherpe puinhopen van zijn verslavende weekaanbieding smijten. (fragment uit Afval)

http://www.frankjacobs.nl/171/

Faunacaust

Arie den Hertog heet hij, de massamoordenaar van onze tijd. De kampbeul van Lelystad. Met gepaste trots meldt hij op Omroep Flevoland dat hij een vergunning heeft gekregen om onbeperkt ganzen uit te roeien met zijn bedrijf Duke Faunabeheer. Voorlopig heeft Arie een missie: zo veel mogelijk dieren vermoorden. Kan hij op de volgende nieuwjaarsreceptie met trots melden wat hij dit jaar heeft bereikt: vijftienduizend ganzen uitgeroeid. Of, als het mee zit, zelfs twintigduizend. Het is nog niks vergeleken bij de zes miljoen joden die door de nazi’s de Styx over werden geholpen. Maar goed, je moet klein beginnen. Den Hartog vindt dat er te veel ganzen zijn en rechtvaardigt daarmee deze faunacaust. Fair enough, sommigen vonden eind jaren dertig dat er te veel mensen van een bepaald ras waren.

Te veel ganzen. Laat me dat even uitleggen: ganzen knagen aan onze gewassen. Maar wie zegt dat die gewassen van ons zijn? We delen deze wereld met talloze andere levensvormen. En pakken wat we pakken kunnen, net als de ganzen. Net als de vluchtelingen zonder zwemdiploma uit Afrika. Net als de joden waar de nazi’s zich midden vorige eeuw zo druk om maakten. Te veel ganzen? In 1980 waren er vijf miljard mensen. Daarvan hadden er drie miljard te weinig te eten (of, naar de normen van Duke: waren er drie miljard te veel). Vandaag zijn dat er zeven miljard. Een toename van veertig procent in nog geen half mensenleven; over ‘te veel’ gesproken; daar kan geen gans tegenop.

Een schone taak voor Duke Faunabeheer dus. Als je hun redenatie volgt tenminste, maar ja, met mensen vergassen kreeg je de afgelopen eeuw de handen niet op elkaar. Want wij zijn op de stoel van God gaan zitten en ‘all animals are equal’, maar zelf zijn we net even ‘more equal than others’. Dus, ondanks dat wij in nog geen tweehonderd jaar de fossiele brandstoffen hebben afgefakkeld waar de natuur honderd miljoen jaar aan heeft gewerkt, mogen wij ons gewoon exponentieel voortplanten, ondertussen de rest van de fauna ‘regulerend’. Lees beheren. Lees vergassen.

Dus pleit ik voor een ram voor de lelijke muil van Arie den Hertog. Of liever, een schop tussen zijn stinkende ballen, een flinke trap die hem impotent maakt. Want straks is het brood bij de Albert Heijn op omdat Arie den Hertog alles heeft opgekocht voor die kutkinderen van hem en heb ik daarom niks te vreten. Dat moeten we toch niet willen?

Rachel had mijn iPhone te pakken gekregen en zat er doorheen te scrollen.
‘Wat doe je?’
Ze keek naar me op, leek even tijd nodig te hebben om tot zich door te laten dringen wie ik was en wat ik had gevraagd, en ging toen verder waar ze mee bezig was. ‘Ik kijk gewoon even wat je met je blondies bespreekt.’
‘Geef mijn telefoon hier!’
Rachel liet zich niet van de wijs brengen. ‘Niks ervan.’
Ik zette een stap in haar richting en stak mijn hand uit. ‘Hier!’
‘Heb je geheimen voor me?’ Ze lachte, mysterieus maar minzaam.
Op dat moment schoot ik op haar af, pakte Rachel bij haar pols en rukte mijn telefoon uit haar hand. Ze verzette zich en haar wijnglas kletterde op de grond. Als een wonder bleef het heel. Ik keek op het scherm en zag dat ze door mijn whatsapp-contacten had staan scrollen. Daardoor zag ik haar hand niet aankomen. Haar nagels begroeven zich in het vlees van mijn linker wang. Impulsief sloeg ik haar van me af.
‘Klootzak!’ gilde ze. ‘Je bent een smerige klootzak!’ Ze deinsde terug, verloor bijna haar evenwicht en vond steun aan de reling. Een heel kort ogenblik wenste ik dat die reling er niet was geweest. Dan was ze wellicht door het raam gevallen en vijftien verdiepingen omlaag gestort. (fragment uit Afval)

http://www.frankjacobs.nl/173/

Afval (synopsis)

Mark Kerkhofs zoekt na zijn scheiding afleiding in een onstuimige relatie met een op het eerste oog onweerstaanbare buurvrouw en alleenstaande moeder. De eerste tijd is het leven met haar één groot feest, maar net als Mark echte gevoelens voor Rachel krijgt, begint ze weg te zakken in buitensporig drankgebruik. Mark wil haar van de alcohol af helpen, maar mist alle signalen die op iets nog veel ernstigers wijzen. In zijn strijd Rachel droog te leggen, voor haarzelf en vooral voor haar baby, merkt Mark niet dat hij steeds verder verstrikt raakt in een web van borderline, een zware persoonlijkheidsstoornis. Leugens, bedrog, diefstal, ziekelijke obsessies, cocaïne en louche types sluipen ongemerkt zijn leven in. Als hij zich eindelijk realiseert dat hij in een gekkenhuis is beland en dat de baby in levensgevaar verkeert, is Mark er te ver in meegezogen om zijn handen er zomaar vanaf te trekken. Even lijkt hem dat toch te lukken, maar dan blijkt dat een borderliner zich niet zomaar aan de kant laat zetten..
Continue Reading